گنور

طاها و دوستهاش

طاها نسبت به هم کلاسی های دیگرش قوی تر است. معمولا کسی تو بازی ها حریفش نیست.

چند روز پیش وقتی رسیدم خونه نگاهم که به صورتش افتاد دیدم نصف صورتش زخم و کبود شده. ازش پرسیدم چی شده؟ جواب داد: هیچی با دوستهام بازی می کردند. داشتم از خط رد میشدم و برنده میشدم. نتونستن نگرم دارند. دو سه نفری پاهامو از زمین بلند کردند من هم با صورت خوردم رو اسفالت کف حیاط مدرسه.

خیلی ناراحت شدم. بهش گفتم: اینها چه جور دوستهایی هستند که تو بازی این بلا را سرت آوردند؟ ناظمتون کجا بود؟ مسئول بهداشت چرا برات کاری نکرده؟ بدون پانسمان و تمیز کردن زخم صورتت تو را فرستاده خونه؟ چرا به من خبر ندادند؟ اگر چشمت طوری بشه چکار کنیم؟

گفت نه هیچی نشده. داشتیم بازی می کردیم. تقصیر بچه ها نبود.

گفتم: من فردا میام مدرسه ببینم این چه وضعیه.

بغض کرد و گفت: نه مامان. تو رو خدا نیا مدرسه. به خدا تقصیر هیچکس نبود. تو اگه بیای دوستهامو دعوا می کنند

گفتم: من به دوستهات کاری ندارم. به نظم و انضباط مدرسه کار دارم. اگه نیام هم حتما توی دفتر روزنگارت برای معلمتون یادداشت میذارم. این که نمیشه که

نگاه کردم دیدم همینطور از گوشه چشمش دونه های اشکه که سرازیر میشه روی گونه هاش. بی صدا

میگم: چرا گریه میکنی؟

میگه آخه مامان . اگه یاد داشت بنویسی، دوستهامو دعوا میکنن. مادرشونو صدا میزنن مدرسه. مادرهاشون عصبانی میشن بچه هاشونو دعوا میکنند. مادرهاشون هم مثل تو نیستن فقط غر بزنند. خیلی بچه هاشونو دعوا میکنند. میزننشون. به خدا تقصیر اونها نبود. تقصیر خودم بود، داشتیم  بازی می کردیم. من داشتم برنده میشدم. همه اش من برنده میشدم.

نگاه کردم دیدم تینا هم داره مثل ابر بهار گریه میکنه.

کم مونده بود من هم بشینم پا به پاش گریه کنم.

گفتم: پسر جان. من که هنوز نیومدم مدرسه. یادداشتم که ننوشتم. چرا گریه میکنی؟

گفت: اخه تو خیلی عصبانی شدی. بیای مدرسه با خانوم ناظم داد و بیداد میکنی.

گفتم: پس توقع داری چکار کنم. اگه کور شده بودی, اگه ضربه مغزی میشدی, من چکار میکردم؟ بالاخره یکی باید به این بچه ها بگه که کارشون  خطرناک بوده؟

میگه: فهمیدن مامان. خودشون که صورت منو دیدن فهمیدن کارشون بد بوده. دوستیم با هم. عمدا نکردن که.

بغلش کردم و بوسیدمش. صورتش هم ضدعفونی کردم

نمیدونستم چی بهش بگم.

بگم رفتارش درسته؟ باید هوای دوستهاشو داشته باشه؟

بگم  مواطب باشه زرنگ بودن و برنده شدنش باعث آسیب دیدنش نشه؟

بگم اینقدر سنگ این رفیق های دوزاری مدرسه را به سینه نزنه که معلوم نیست در آینده چقدر مصیبت ها به سرش بیارند؟

تنها چیزی که خودمو قانع کردم بهش بگم این بود که:

طاها جون. هیچ چیزی تو این دنیا بیشتر از سلامتیت اهمیت نداره.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۱:۳٦ ‎ب.ظ - پنجشنبه ٢٩ دی ،۱۳٩٠ - مژده

تینای حاضر جواب

تینا و مادربزرگ با هم رفتند دکتر.

دکتر به تینا گفت:

خوش به حالت. چه مادر بزرگ جوونی داری. مادر بزرگ من خیلی پیر است.

تینا جواب داد: مادر بزرگ ها تو هر سنی که باشند,  خوبند.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۱:۳۳ ‎ب.ظ - پنجشنبه ٢٩ دی ،۱۳٩٠ - مژده

انشایی بدون موضوع

معلم گفت: این بار انشایی بدون موضوع بنویسید

تینا نوشت:

می نویسم برای افرادی که دوستشان دارم و برایشان ارزش فراوانی قائلم. این افراد از مادرم و پدرم و مادر بزرگم شروع می شود و به دوستانم در تمام سنین خطم (ختم) می شود.

اول از همه پوزش می طلبم از این که در مواقعی با آنها بد صحبت می کنم و یا از دستم ناراحت و دلگیر می شوند.

معلمان عزیزم!  مرا ببخشید که در بعضی مواقع باعث سر افکندگی شما در مقابل معلمان دیگر می شوم.

داستانی کوتاه می خواندم که بسیار درمن تعصیر (تاثیر) مثبت داشت:

روزی مداد به پیش پاککن می رود و می گوید: مطعصفم(متاسفم)  از این که غلط می نویسم و از عمر تو می رود که آن اشتباهات را جبران کنی. پاککن لبخندی زد و گفت: اشکالی ندارد. من هم مشکلی با این موضوع ندارم.

با خود اندیشیدم آن پاککن می تواند  مادر یا پدر  ما باشد. آن مداد نیز ما.  وقتی کاری غلط و  اشتباه می کنیم. پدر و مادر مایه می گذراند تا آن اشتباه را جبران کنند. دیگر حرفی ندارم جز این که:

قدر همه اطرافیانتان را بدانید و از زندگی لذت ببرید.

پيام هاي ديگران ()        link        ۸:۱٥ ‎ق.ظ - سه‌شنبه ٢٩ آذر ،۱۳٩٠ - مژده

خودکارهایی که تموم نمیشدند ...

بچه که بودم همیشه دلم میخواست خودکارهایی که داشتم خیلی تمیز و صاف خالی بشن و تموم بشن. هیچوقت این اتفاق نمی افتاد. خودکارهایی که خوب و روان مینوشتند همیشه گم میشدند

خودکارهایی که دو خط میشدند و بد و کمرنگ مینوشتند همیشه دم دست بودن و هیچوقت گم نمیشدند

هیچ کاریشون نمیشد بکنی. یک کمی که باهاشون سر و کله میزدی توپی سرش خراب میشد و جوهرش ول میشد توی دست و روی کتاب و دفتر. انچنان گندی میزد به وسایل و لباس ها که از کرده خود پشیمون میشدیم 

این روزها خودکارها جاشونو دادن به روان نویس

روان مینویسند و نرم

رنگ های درخشان و دلچسب دارند

بعضیهاشون همراهشون عشق دارند و محبت

دلگرمی میارن و امیدوار کننده هستند

هنوز هم اونهایی که بهتر مینویسندو روان تر هستند زودتر از دست میروند

این روزها بچه ها از من میپرسند:

مامان!

چرا روان نویس های تو هیچ وقت گم نمیشوند و اینقدر تمیز تمام میشوند؟

چرا خودکار های ما یا خوب نمی نویسند، یا جوهر پس میدهند؟ اگر هم خوب بنویسند خیلی زود گم میشوند؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱:٠٤ ‎ب.ظ - دوشنبه ٢۱ آذر ،۱۳٩٠ - مژده

چرخه مریضی بچه ها

 

از مدرسه طاها زنگ زدن که حالش خوب نیست. رفتم مدرسه و برش داشتم با خودم آوردمش خونه. لرز داشت و معده اش چیزی را نگه نمیداشت. هر چی گفتم طاها بریم بیمارستان؟‌گفت نه: اونجا برام سرم میزنن. من دوست ندارم. از لرز دندوناش به هم میخورد. بغلش کردم و دست ها و پاهاشو توی دستم گرفت تا گرمش بشه. توی بغلم یک کمی آروم گرفت. روشو کرد به من و گفت:‌

مامان میشه امشب پیش من بخوابی؟ جوری مظلومانه این حرفو زد که نتونستم بهش نه بگم. رختخوابشو توی هال انداختم و خودم کنارش دراز کشیدم. از نیمه شب تب کرد و چه تبی. به هر مکافاتی بود تبشو پایین آوردم. به محض اینکه تبش قطع میشد خوابش میبرد. تا من چشمهامو رو هم بذارم به صدای ناله هاش از خوب می پریدم. هر بار که چشمهاشوباز میکرد میگفت: مامان! ببخشید که از خواب بیدارتون کردم. بهش گفتم: ببین چقدرخودتو مریض کردی؟ حالا اینقدر اذیت میشی؟ گفت: من کاری نکردم. خودش اینطوری شد. تازه باید بگی ببین چقدر اذیت میشیم!!!

فردا که طاها را بردم دکتر بهم هشدار داد که ممکنه بقیه بچه ها هم مریض بشن. ظهرنشده علی زنگ زد که مامان! حالم بد است. اون هم مریضی شد که نگو و نپرس. شب دوم به نگرانی راجع به حال علی گذشت که حالش به مراتب از طاها بد تر بود. ناگفته نماند که بد قلق تر هم بود. نه دارو میخورد. نه حرف گوش  میکرد.  روز بعد پدر بچه ها هم مریض شد. دیگه نور علی نور. خانه ای با سه مریض بد حال. تنها کسایی که این وسط قسر دررفتن تینا بود و من.

باباشون میگه: ببین معلوم میشه که زن ها قوی تر از مردها هستن ها. فقط  مردهای این خونه مریض شدند.

حالا بعد از چند روز طاها بهتر شده ولی علی هنوز درگیر است. باباشون هم معلوم نیست کی خوبه و کی بد. نه پرهیز میکنه نه رعایت میکنه.

من که هنوز نفهمیدم با این جماعت بد مریض باید چکار کنم. خوشحالم که یکی دو روزتعطیله و شاید بشه یک کم خوابید و بد خوابی ها را جبران کرد.

پيام هاي ديگران ()        link        ٤:۱٦ ‎ب.ظ - چهارشنبه ۱٦ آذر ،۱۳٩٠ - مژده

گزارش یک صبح بارانی

دیشب دیر رسیدم خونه. وقت دندانپزشکی داشتم. مجبور شدم کلی پیاده راه برم تا سر وقت برسم. کارم خیلی طول کشید. وقتی رسیدم خونه تینا چشمهاش قرمز بود.نگران بغض داشت. رفتیم پیش همدیگه دراز کشیدیم کلی ناز و نوازش کردم تا آروم شدقلب. این روزها دلش خیلی کوچیک شده و از هر حرف نامربوطی دلخور میشه و بغض میکنهناراحت

امروز صبح هوا حسابی گرفته بود. نمونه یک صبح سرد و بارانی پاییزی. طاها به سختی از خواب بیدار شدخمیازه. همونطور خواب الود از جا بلند شد و لباس پوشید. دیدم خبری ازش نیست. رفتم دیدم روی تخت ما خوابیده. خواب عمیقتعجب. صداش کردم که بیاد یک چیزی  بخوره. یک لیوان شیر خورد و دست و روشو شست و رفت. چند دقیقه بعد دیدم باز خبری ازش نیست. این بار دیدم پشت کامپیوتر خوابش بردهخواب. معلوم بود خیلی خسته است. بغلش کردم. یک کمی نوازشش کردمقلب. بهش گفتم یک کم بخواب. من میرسونمت مدرسه. گفت مامان: امروز ماشین داری ؟راه میرم پاهام درد میگیره.ناراحت گفتم: آره. با ماشین میبرمتبغل.

دوست علی خواب مونده بود. باباش هم عجله داشت و تینا را برداشت و  زود رفت. علی موند و مامانشچشمک. گفت: مامان. من باهات بیام؟ گفتم بیا. دیرت نمیشه؟ گفت : یعنی یکجوری نمیری که من 7:20 برسم مدرسه؟نیشخند گفتم: چرا. تو بگی حتما میشه. اینطوری شد که من و پسران به اتفاق با ماشین از خونه زدیم بیرون. طاها را گذاشتم مدرسه. بعد علی را پیاده کردم و افتادم توی ترافیک صبح یک روز بارانیکلافه. نمیدونم چرا بارون که میاد اکثر خصوصیات اخلاقی ناپسند بعضی راننده ها میزنه بیرون؟ بی توجه به عابر ها و راننده های دیگه ویراژ میدن، لایی میکشن، ترمزهای عجیب و غریب میکنن، فحش های عجیب و غریب به هم میدهنداسترس. امروز یک لحظه به نظرم رسیدمتفکر این رفتارها خیلی شبیه این جوی آب کنار خیابون هاست که وقتی آب بارون توش می افته هر چی زباله و بطری و کیسه که از قبل مونده را با خودش میاره بالا و  به معرض دید همه میذاره.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ - یکشنبه ۱٥ آبان ،۱۳٩٠ - مژده

واکسن آنفولانزای بابا بزرگ

گفتم:

-  هنوز واکسن بابا بزرگو نزدین؟

گفت:

- نه. مگه این بابا بزرگ را نمیشناسی. نمیشه راضیش کردو راهش انداخت تا بریم براش واکسنشو بزنیم.

-  خوب این خطرناکه با این اوضاع آب و هوا. اون هم که ضعیف شده و مریض احوال هم هست. باید یک کاری کرد. من آخر هفته میام خودم براش میزنم

هرچند که یادآوری عکس العمل جماعت بعد از آخرین باری که من برای این بندگان خدا واکسن زدم هنوز از خاطرم نرفته بود ولی دیدم این ملاحظات فایده ای نداره. کار دستشون میده. تصمیم گرفتم گوشم به این حرفها بدهکار نباشه و برم کاری رو که باید از اول انجام میدادم، تموم کنم.

جمعه رفتم واکسن را از مامان گرفتم و رفتم طبقه بالا سراغ بابا بزرگ. بابا تا چشمش به من افتاده میگه:

- ها مژده.این کجایی تو پیدات نیست؟

 میگم:

- بابا جون من که هر هفته اینجام ولی...

نذاشت حرفم تموم بشه گفت:

- جارو برقیمون خراب شده. بیا ببین سر ازش در میکنی؟

جالب بود برام که بابا هنوز هم وقتی یک وسیله خونه مثل رادیو ، جارو برقی، تلفن خراب میشه، سر به سرش میذاره و وقتی دید درست نمیشه ازم میخواهد کمک کنم شاید یک فکری براش بکنیم. گاهی هم خدا میخواهد و میشه وسایلشونو درست کرد و خیلی خوشحال میشه.

 گفتم:

-  بابا جون بیاین واکسنتونو بزنم، بعد میریم به اون هم میرسیم.

گفت:

- نه. بیا اینجاست ببین چش شده؟

 گفتم:

- آخه بابا جون دستهام کثیف میشه، بذارین آمپولتونو بزنم بعد. زیر بار نرفت که نرفت. دیدم رفت و موتور جارو برقی را آورد.

گفتم:

- اه بابا جون اینو بازش کردین؟ سیمهاشو چکار کردین؟ شاید فقط قطعی داشته؟

گفت :

- نه. گوش کن.

تکونش داد. صدای تلق و تولوق از توش میومد.

گفت: ببین! یک چیزی افتاده توش. ولی من نمیتونم بازش کنم.

 گفتم: آخه اینکه همه چیزشو شما باز کردین. این قسمتش دیگه باز نمیشه. ابزار میخواهد. اینها را پرچ کردن. تازه بازش هم بکنیم نمیتونیم جاش بزنیم. احتمالا قطعه میخواهد. به نظر میاد گریپاژ کرده. یاتاقانی، بوشی چیزیش سوخته و ازش جدا شده. اینه که صدا میده.

گفت: تو ابزار نداری؟ نمیتونی بازش کنی؟

گفتم: نه بابا جون ندارم. باید بدین ببرم بدمش بیرون، درستش کنن بعدش هم اینها دیگه فرسوده شدن. وقت عوض کردنشون شده.

 حالا بیاین واکسنتونو بزنم.

گفت : حالا بشین برم برات یک چیزی بیارم بخوری؟ هر چی گفتم نه: زیر بار نرفت که نرفت. عین بچه های بازیگوش هی بهانه پیدا میکرد که نیاد براش واکسن بزنم.

 بعد از کلی گشتن تو خونه دید که من همونجور واکسن به دست وسط اتاق ایستادم و دنبالش راه افتادم، راضی شد یک گوشه بشینه تا من براش واکسن بزنم.

کارم که تموم شد پرسیدم: درد داشت؟

گفت: نه. مگه زدی؟

گفتم آره بابا جون تموم شد. روی بازو که درد نداره. واکسنش هم خیلی کوچیکه.

مادر میگفت: فکر کنم لازمه من هم بزنم. کاش برای من هم میزدی.

شرمنده شدم. گفتم : مادر شرمنده ام. خیلی گشتم ولی نتونستم براتون گیر بیارم. دنبالش هستم. این یکی را  هم مامان از هلال احمر با نسخه پزشک گرفته. یکی هم بیشتر بهش ندادند.

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱٢:۳٢ ‎ب.ظ - دوشنبه ٩ آبان ،۱۳٩٠ - مژده

دلم تنگ شده...

نه هوا خیلی سرد شده و نه برفی اومده ولی من خیلی دلم برای زیر کرسی خوابیدن توی زمستون تنگ شده

شاید هم نه

دلم برای جمعی که دور کرسی مینشستن و حرف میزدن تنگ شده

برای حال و هوای اون روزها

کلاس ها که تموم میشد دیگه تو مغز من سر و صدایی بود نگفتنی. همه چی با هم قاطی بود. هیچ جوری نمیشد این صداها را از هم تفکیک کرد. سردم بود. جسمم سرد نبود. روحم یخ زده بود. فکر میکردم مغزم پر از چرخ دنده هاییه که سالهاست زنگ زده اند و تو هم گیر کردن و حالا میخواهیم به زور راهشون بندازیم.  اینقدر بزرگ شده بودم که روم نشه برم بغل مادرم خودمو جا کنم و گرمم بشه

عصرها همه دور کرسی تو اتاق من جمع میشدن. اتاق من بخاری نداشت و خیلی سرد بود. نفری یک کاسه انار دون کرده میذاشتن رو کرسی و یک لیوان چای بنا میکردن به تعریف ماجرای روزشون.

دلم هوای آرامش آغوش مادرم داشت ولی بقیه جوری رفتار میکردن که انگار من خیلی بزرگ شده ام. اینقدر زیاد که روم نمیشد سرمو بذارم رو شونه مادرم و یک دل سیر گریه کنم. بجای همه این کارها میرفتم خیلی آروم و بی سر و صدا یک جا کنار مادرم زیر کرسی پیدا میکردم و کنارش مینشستم. حرفی برای گفتن نداشتم. جمعی را نمیدیدم که گوش شنوایی برای حرف های من داشته باشن. یواش یواش میخزیدم زیر کرسی و سرمو میذاشتم رو زانوی مادرم. همینطور که بقیه حرف میزدن اون هم شروع میکرد با موهای من بازی کردن. نور افتاب پشت شیشه میخورد تو صورتم و بیش از پیش گیجم میکرد. صداهای توی سرم یواش یواش محو میشدن گنگ میشدن. آروم آروم تنها صدایی که میشنیدم صدای حرف و سخن آدم های دور کرسی بود. اونقدر پاهامو به منقل زیر کرسی نزدیک میکردم که حس میکردم کف پاهام میسوزند. بابا به صدای بلند و با حرارت حرف میزد و تعریف میکرد. برادرم این وسط ها هی مزه مینداخت و لودگی می کرد. گاهی هم سر به سر خواهرم میذاشت که بعضی کلمه ها را جا بجا میگفت. خواهرم دراز کش زیر کرسی دفتر مشق و ریاضیشو ولو میکرد و به صدای بلند درس مینوشت. آخ که چقدر درس میخوند و مینوشت این دختر. اون موقع ها برادرم برای خواهرم خدایی می کرد. خواهرم به اندازه یک رب النوع یونانی برادرمو دوست داشت و اون هم از این قضیه حد اکثر سواستفاده را می کرد . گاهی جماعت یادشون میومد که من هم توی اون جمع هستم یا بودم. بابا از مادرم می پرسید: چیزی خورده؟ بیدارش کن یک چیزی بخوره. برادرم میگفت: بابا ولش کنین. خودشو زده به خواب. میخواهد ببینه ماها چی راجع بهش میگیم. خواهرم میومد یواشکی نگاه میکرد و میگفت: نه داداش. خوابیده. من دیدمش. چشمهاش بسته. و مادرم همچنان با موهام بازی میکرد و میگفت: الان خواب براش بهتره. بذارین بخوابه. راست میگفت. هیچ چیزی توی اون لحظه برام لذت بخش تر از آرامش حضور در کنار اون جمع نبود

دلم تنگ شده برای آغوش گرمی که بی دریغ نوازشم کنه

دلم تنگ شده برای همه روزهای کنار هم بودن و امیدوار بودن به آینده خوب

روزی که همه بزرگ شده باشیم و به آرزوهامون رسیده باشیم

فکر کنم دوباره روحم یخ زده

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۳:٥٢ ‎ب.ظ - چهارشنبه ٢٠ مهر ،۱۳٩٠ - مژده

جلسه مدرسه طاها

امسال اولین سالیه که طاها معلم مرد داره. اولین جلسه اولیه و مربیان که برگزار شد بعد از سالها دیدم، معلمی که داره برا ی مادرها صحبت میکنه از جنس معلم های زمان خودمه. یک دفترچه کوچیک از کاغذ های یک رو سفید درست کرده بود و مطالبی را که می خواست بگه روی ان یادداشت کرده بود. خیلی راحت و دوستانه حرف میزد. از محله های متوسط شهر اومده بود با سالهای زیادی از تجربه تدریس در راهنمایی و دبستان. ادا و اصول های مادر های این دوره زمونه را قبول نداشت.اینکه مادرها برای بچه ها صورت سوال ها را بنویسن به نظرش عجیب می اومد.  اینکه بچه مسائل ریاضی را با خودکار حل کنه به نظرش غیر منطقی می اومد. اینکه املا را فقط از روی درسهای کتاب فارسی و کلمه های آن بگن را قبول نداشت. تشویقی که برای بچه ها در نظر گرفته این است که اگر دانش آموزی املا را بیست بگیره از نوشتن مشق شب معافه. یادم میاد من هم که محصل بودم همین برنامه بود. یکبار معلم اومد گفت: هر کسی املا بیست بگیره از نوشتن مشق معافه. از اون تاریخ به بعد من همه املاها را بیست گرفتم

از معلم پزسیدم: طاها را میشناسین؟ چطوریه سر کلاس؟ مشکلی نیست؟

گفت: بعله. میشناسمش. مشکلی نداره. خیلی بچه بامرامیه. روز اولی که بچه ها را گروه بندی کردم، طاها را گذاشتم سر گروه و باید میز اول مینشست.  بقیه بچه ها شروع کردن به اعتراض و سر و صدا. طاها اومد نزدیکم  و گفت: آقا میخواهید من برم ته کلاس تا این بچه ها اینقدر اذیتتون نکنن؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱:٥۳ ‎ب.ظ - یکشنبه ۱٧ مهر ،۱۳٩٠ - مژده

علی کوچولوئی که میتواند به تنهایی سفر کند

نمیدونم این چه سریه که مادرها با اینکه همیشه و هر روز درکنار بچه هاشون هستند و بزرگ شدنشون را میبینند باز هم تنها یک تصویر توی ذهنشون باقی میماند از چهره دوست داشتنی فرزندشون

هنوز هم وقتی میخواهم چهره علی را پیش نظرم بیارم

یک جفت چشم مشکی درشت و کاملا هشیار و باز در نظرم میاد داخل یک قاب کوچولو و ضعیف پر از کبودی و قرمزی که به راحتی تو آغوش من جا خوش کرده بود و مثل یک مرد بزرگ بدون هیچ گله و شکایتی زل زده بود توی چشمهام

این همه سال

با اینکه هر روز میدیدم که جلوی اینه می ایسته و موهاشو با وسواس مرتب میکنه و لباسهاشو با دقت ست میکنه و بسته به موقعیت عطر خاصی را برای خودش انتخاب میکنه

با اینکه مدتهاست که برای بوسیدنش باید روی پنجه هام باایستم و او به احترام من کمی سرش را خم میکنه  انگار هنوز باور نکرده بودم اتفاقی را که افتاده

دیروز اما

وقتی با هم  از در سفارت بیرون اومدیم, دلم گرفت

احساس کردم دیگه از دسترس من دور شده, مثل پرنده ای که پرواز را یاد گرفته و از آشیانه اش به سرعت پر میزنه و میره به سمت خورشید

دیگه به من یا هیچکس دیگری احتیاجی نداره

احساس کردم دیگه این پسر کوچولوی من نیست که شانه به شانه من راه میره

برای خودش و از دید جامعه و اطرافیان

مرد بزرگی شده که بنا به قول مسئول سفارت

دیگه میتونه به تنهایی سفر کنه

سفر پر دست انداز زندگی

سفر در راهی پر از پیچ و خم و راه و بیراه

تجربه هایی سرشار از زیبایی و لذت و

مالامال از دلهره و وحشت و نگرانی

بهش گفتم:

این شاید آخرین کاری است که ما میتونستیم برات انجام بدهیم

بقیه اش با خودت است که از امکانات دور و برت کمال استفاده را بکنی

تنها خواهشی که ازت دارم اینه که

روزی اگه به جایی رسیدی که میتونستی برای بهبود زندگی و دنیای خواهر و برادرت هم کاری بکنی, دریغ نکنی و بی منت دستشونو بگیری

حتی اگر اون روز اثری از من نباشه

به قول شاعر:

چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب

سروش عالم غیبم چه مژده ها دادست

که ای بلند نظر شاهباز سدره نشین

نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است

پيام هاي ديگران ()        link        ۳:۳۸ ‎ب.ظ - چهارشنبه ٢ شهریور ،۱۳٩٠ - مژده